غول بیابانی های تهران قدیم

عصرایران- یکی از آداب و رسوم جالب تهران قدیم عبارت بود از گشت زدن افرادی با نام غول بیابان در قهوه خانه ها و اماکن مشابه. این که آن ها فلسفه وجودیشان چه بود و چه می کردند در کتاب «طهران قدیم» اثر جعفر خان شهری آمده است که می خوانیم:

غول بیابان

این اسم افرادی بود که مانند حاجی فیروز و آتش افروز برای سرگرمی مردم در این روز به راه می فتادند. آن ها دو نفر، دو نفر که برای خود قیافه بس مهیب، از سر و رویش ژولیده ی بلند کثیف گذارده، نیمتنه ای از پوست ببر یا پلنگ که یک کتی با تسمه چرمی ای از شانه به پشت می انداختند و از پوست دیگری دامن کوتاهی به پا می کردند و کاسه شاخ دار سر گاوی به سر گذارده، چوب زمخت گره داری را به دست می گرفتند و با پای برهنه و هیبتی غول آسا در اماکن شلوغ مانند قهوه خانه و معرکه گیری و مانند این ها ظاهر می شدند.

آن ها ناگهان با نعره ی گوش خراشی وسط مردم جست می زدند و خود را غول بیابان می خواندند و با خواندن اشعاری که معلوم نبود توسط چه کسی سروده شده و یا اصلا بابت چه چیزی سروده شده است، پول جمع می کردند  و حرف حسابشان هم این بود با آمدنشان و گرفتن پول از مردم از آن ها دفع شر می کردند و تا سال دیگر هیچ غول و دیوی به سراغ آن ها نمی آمد.

بخشی از اشعاری که آن ها می خواندند از این قرار بود:

ما غول بیابانیم 
سرگشته و حیرانیم 
گاهی به توی تهران 
گاهی توی شمیرانیم
ما غول بیابانیم 
سرگشته و حیرانیم 
گاهی به توی سمنان 
گاهی توی کاشانیم

سوگل خلیق: متمدنانه تمام می کنم

بیشتر بخوانید:

«تکیه کوچک تجریش» و ماجرای عاشقانه تراژیک ناصرالدین شاه و جیران

خاطرات تهران قدیم؛ از ژست متفاوت آغاسی تا کاروان شتر در خیابان ویلا (+عکس)

تصاویر جالب و کمتر دیده شده از تهران قدیم (+عکس)

سفر به تهران قدیم؛ از تجریش 100 سال قبل تا استقبال از کلینزمن (عکس)

تماشاخانه

یکی از ماندگارترین سکانس‌های فرار از زندان تاریخ سینما (تماشا کنید)

گاز به شمال می‌رسد یا نمی‌رسد / زمزمه‌های زمستانی سخت مثل سال ۸۶ یا شاید بدتر؟

فیلم های دیگر