آقای وزیر! درباره مدارس هیئت امنایی‌ چرا متناقض حرف می‌زنید؟

محیا حسینی

روزنامه جوان 

یک روز گفته می‌شود همه مدارس باید هیئت امنایی شوند و روز دیگر به همان مدارس حمله می‌شود که «فقط از مردم پول می‌گیرند.» این تناقض در گفتار نفر اول وزارت آموزش و پرورش، نه‌تنها نشانه سردرگمی سیاستگذاری است، بلکه نشان می‌دهد او با واقعیت کف مدارس فاصله‌ای زیادی دارد. 

چندی پیش وزیر آموزش و پرورش خبر داد که همه مدارس کشور قرار است هیئت امنایی شوند، حتی مدارس عشایری و روستایی. خبری که از همان ابتدا با واکنش‌های منفی و انتقاداتی همراه شد. بسیاری برداشت کردند که منظور آقای وزیر، پولی شدن مدارس دولتی و تحمیل شهریه به خانواده‌هاست. صدالبته که این برداشت، منطقی بود، چراکه تجربه گذشته نشان داده هیئت امنایی شدن مدارس اغلب راهی برای گرفتن شهریه از خانواده‌هاست. 

پس از این واکنش‌ها، کاظمی در پاسخ به انتقادات گفت: «هیئت امنایی شدن به معنای دریافت وجه از مردم نیست و وزارت آموزش و پرورش اجازه دریافت شهریه نخواهد داد.»، اما این توضیح هم نتوانست ابهام‌ها و نگرانی‌ها را از بین ببرد. 

به تازگی، (شاید برای آرام کردن فضا)، وزیر آموزش و پرورش در این باره صحبت کرده‌است، البته این‌بار نه درباره هیئت امنایی شدن تمام مدارس، بلکه با حمله به آن‌ها! طبق فیلمی که منتشر شده کاظمی صراحتاً می‌گوید: «مدارس هیئت امنایی فقط از مردم پول می‌گیرند.» یعنی همان چیزی که منتقدان از ابتدا، نسبت به طرح پیشنهادی او هشدار داده بودند. شاید در این مدت اطرافیان کاظمی، به او گفته باشند که در بطن مدارس هیئت امنایی چه می‌گذرد، شاید هم واکنش‌های منفی و انتقادات به قدری زیاد بوده که حالا وزیر آموزش و پرورش، خود منتقد هیئت امنایی‌ها شده‌است! دلیل این تناقض هر چه که باشد، فاصله عمیق آقای وزیر را با واقعیت کف مدارس نشان می‌دهد، فاصله‌ای که حالا اعتماد عمومی به وزارتخانه را خدشه‌دار کرده‌است. 

اعتراف به اشتباه، اگر صادقانه باشد، ارزشمند می‌شود، اما وقتی تلویحاً بیان شود، نه‌تنها نگرانی‌ها را از بین نمی‌برد، بلکه آن را تشدید می‌سازد. شاید وزیر آموزش و پرورش، با حمله به مدارس هیئت امنایی، خواسته باشد نشان دهد طرحی که از آن صحبت می‌کرده، همچنان قابل‌دفاع است! اما برداشت غالب در جامعه هنوز همان است که بود، اینکه این وزارتخانه می‌خواهد مدارس دولتی را به سمت مدل پولی‌شدن و خصوصی‌سازی سوق دهد، چه با نام هیئت امنایی و چه با هر نام دیگری! 

بی‌تردید راه حل واقعی اصلاح وضعیت مدارس، نه در تغییر نام و برچسب زدن به آن‌ها، بلکه در اصلاح بنیادین نظام آموزشی و ارتقای کیفیت مدارس دولتی است. در جای جای کشور، مدارس باکیفیت دولتی وجود دارند که می‌توانند الگو شوند، مدارس عادی دولتی که با مدیریت توانمند و معلمان کارآمد، عملکردی قابل‌توجه و قابل‌تحسین دارند. 

وقتی صحبت از عدالت آموزشی و کیفیت واقعی در مدارس کشور به میان می‌آید، باید از راهکارهای کوتاه‌مدت و گاه نمایشی دست برداشت. راه چاره واقعی، حمایت عملی از معلمان، پاسخگویی به نیاز واقعی مدارس و فراهم کردن شرایط متناسب با نیازهای روز دانش‌آموزان است، نه هیئت امنایی کردن مدارس، که در پشت پرده، پولی کردن آموزش را پنهان کرده‌است. این همان چیزی است که مشاوران و اطرافیان آقای وزیر باید به او یادآوری کنند که برای حل مشکلات مدارس، به دنبال تغییر عنوانشان نرود، بلکه اصلاح ساختاری و توجه جدی به کیفیت آموزش را مدنظر قرار دهد.

بهاره افشاری: از صفتی که رویم گذاشتند بیزارم

تماشاخانه

یکی از ماندگارترین سکانس‌های فرار از زندان تاریخ سینما (تماشا کنید)

گاز به شمال می‌رسد یا نمی‌رسد / زمزمه‌های زمستانی سخت مثل سال ۸۶ یا شاید بدتر؟

فیلم های دیگر