بمب‌ افکنی که به آکواریوم پرنده شهرت دارد (+تصاویر)

عصر ایران؛ مجله تصویری سلاح - برخی مدل ها در دنیای هواپیماهای نظامی به دلیل پیروزی هایشان جاودانه می شوند و برخی دیگر به دلیل طراحی های جسورانه و گاه عجیبشان. آمیوت 143 (Amiot 143) بدون شک در دسته دوم قرار می گیرد. این بمب افکن فرانسوی که در دهه 1930 متولد شد، بیش از آنکه یک ماشین جنگی کارآمد باشد، یک تجربه مهندسی در جستجوی «دید کامل» بود؛ تجربه ای که به قیمت از دست رفتن آیرودینامیک و سرعت تمام شد.

دکترین بی سی آر (BCR): تولد یک رزمناو هوایی

آمیوت 143 بر پایه مفهوم «بمباران، نبرد، شناسایی» (Bombardement, Combat, Reconnaissance) یا به اختصار بی سی آر (BCR) طراحی شد. ایده این بود که یک هواپیما بتواند به تنهایی نقش یک ناوگان کوچک را ایفا کند. برای تحقق این هدف، مهندسان شرکت آمیوت بدنه ای دو طبقه طراحی کردند که طبقه زیرین آن، به یکی از نمادین ترین ویژگی های تاریخ هوانوردی تبدیل شد.

گوندولای شیشه ای: نگاهی از درون یک آکواریوم

بارزترین ویژگی ظاهری بمب افکن آمیوت 143، بخش زیرین بدنه یا همان گوندولای (Gondola) وسیع و شیشه ای آن بود. این ساختار که شبیه به یک ایوان معلق زیر شکم هواپیما به نظر می رسید، با اهداف مشخصی طراحی شده بود:

دید 360 درجه برای ناوبری: در دورانی که رادار وجود نداشت، این «آکواریوم پرنده» به ناوبری و بمب انداز اجازه می داد تا بدون هیچ مانعی، زمین زیر پای خود را برای یافتن اهداف یا نقاط نشانه روی رصد کند.

پست های دیده بانی و دفاعی: در دو انتهای این سازه شیشه ای، جایگاه های تیربارچی قرار داشت. دید پانورامیک این بخش به خدمه اجازه می داد تا هرگونه تهدید از نیم کره پایینی را به سرعت شناسایی کنند.

تاثیر دوگانه بر روحیه: نشستن در فضایی که دیواره هایش از شیشه (پلکسی گلاس) بود، اگرچه تسلط بی نظیری به محیط می داد، اما خدمه را در برابر آتش پدافند و گلوله های دشمن به شدت آسیب پذیر و از نظر روانی بی دفاع می کرد.

بهای سنگین آیرودینامیکی: این گوندولای جعبه مانند، مقاومت هوا را به شدت افزایش می داد. همین برآمدگی بزرگ عامل اصلی سرعت پایین هواپیما بود؛ به طوری که آمیوت 143 با وجود پیشرانه های قدرتمند، در رسیدن به سرعت های بالا ناتوان بود.

مهندسی بال های غول آسا

افزون بر بخش شیشه ای، آمیوت 143 به داشتن بال های فوق العاده ضخیم شهرت داشت. این ضخامت به حدی بود که یک تونل دسترسی داخلی در بال ها تعبیه شده بود تا مکانیک پرواز بتواند در حین پرواز به بخش پشتی پیشرانه ها دسترسی پیدا کرده و در صورت نیاز، تعمیرات اضطراری انجام دهد.

شناسنامه فنی و عملکرد آمیوت 143

در ادامه، نگاهی دقیق تر به جزئیات مهندسی و توانمندی های عملیاتی این غول شیشه ای در میدان نبرد خواهیم داشت:

کارنامه رزمی: از ماموریت های شناسایی تا فاجعه سدان

با شروع جنگ جهانی دوم در سال 1939، آمیوت 143 عملا از رده خارج محسوب می شد. با این حال، به دلیل کمبود هواپیما، در خط مقدم باقی ماند.

در می 1940 و در جریان نبرد سدان، فرانسوی ها در اقدامی ناامیدانه این بمب افکن های کند را در روز روشن به مصاف پدافند سنگین آلمان فرستادند. نتیجه، یک تراژدی نظامی بود؛ جایی که بخش بزرگی از ناوگان آمیوت در برابر جنگنده های چالاک آلمانی سرنگون شدند. پس از آن، این «اتوبوس های پرنده» تنها برای ماموریت های شبانه و ترابری در آفریقا به کار گرفته شدند.

مهدی تاج: محرومیت هواداران نباید اولین واکنش به حواشی فوتبال باشد

بیشتر بخوانید:

داستان «بلو استریک»؛ این بمب افکن 110 بار به قلب مرگ رفت و زنده برگشت (+عکس)

تماشاخانه

یکی از ماندگارترین سکانس‌های فرار از زندان تاریخ سینما (تماشا کنید)

گاز به شمال می‌رسد یا نمی‌رسد / زمزمه‌های زمستانی سخت مثل سال ۸۶ یا شاید بدتر؟

فیلم های دیگر