به «نیلوفران آبی» میهن سلام کنیم

نیلوفران آبیِ امروز ِ جامعه ایران تلاش می کنند امید را به مثابه یک سازوکار اجتماعی- سیاسی در جامعه حفظ کنند و خرد جمعی را در خدمت بقای جمعی میهن قرار دهند. آنها نه ساده اندیش اند و نه از واقعیت رخداد های جنگ بی خبرند؛ بلکه آگاهانه در تلاش اند که در دل این واقعیت تلخ، زندگی بازتولید شود.

عصر ایران، سجاد بهزادی - دکتر مجتبی لشکر بلوکی پیرامون توسعه ومباحث مدیریت استراتژی، به مفهوم " نیلوفران آبی" این گونه می پردازد.

" نیلوفران آبی ایران، موفقیت‌های کوچکی هستند که چراغ امید و اعتماد به خویشتن ازدست‌رفته ما را هم‌چنان روشن نگه می‌دارند." در واقع نیلوفر آبی یا همان توسعه ریزنهادهایی که گرامر زندگی را عوض کنند، روزنه امید باقی‌مانده از نظر لشکربلوکی است.

اما "نیلوفر آبی" و ارتباط آن با وضعیت موجود چیست؟

نیلوفر آبی در باغ های امن نمی روید. این گل زیبا در میان باتلاق ها و مرداب ها ، رو به روشنایی باز می شود و به زندگی سلام می کند. به اعتقاد من ، جنگ ها نیز همیشه مانند باتلاق هایی بوده اند که انسان های زیادی در آن گرفتار می شوند و می میرند. اما نشانه هایی هست که ما نیز می توانیم مانند نیلوفر آبی از وضعیت موجود ناامید نباشیم و به زندگی سلام کنیم.

"نیلوفران آبی" که البته در رنگ های زیبای دیگری هم دیده می شود، تنها در مسئله توسعه نیست که می تواند پارادایمی برای وضعیت بیمناک یک جامعه باشد.

جامعه ایران که امروز با بحران های فراگیر جنگ، تورم و چالش های اجتماعی روبروست نیز می تواند با الهام از نیلوفران آبی پیرامون خود، تلاش کند تا به امیدی تازه در زندگی خود برسد. این امیدهای تازه که به مواردی در یادداشت اشاره می کنم "وهم آلود" نیست؛ همان طور که رویش "نیلوفر آبی" در مرداب یک امر واقعی و حقیقی است.

مصداق های نیلوفران آبی

امروز همبستگی ایرانیان و ریشه های میهن دوستی جامعه ایران مانند نیلوفر آبی در وضعیت بحران عمل کرده است و باید قدر آن را دانست.

جامعه ایران در دل بحران جنگ و در میانه تهدید و تورم، ریشه های همبستگی و میهن دوستی خود را به نمایش گذاشته و می خواهد با نماد کنش جمعی خودجوش خود، چون نیلوفر آبی، امیدی در دل بحران ها باشد.

سیستم حکم رانی می بایست عامل و زمینه های این همبستگی را خوب بشناسد و آن را تقویت کند و مانع متغیر هایی باشد که آن را تهدید می کند.

سرمایه های اجتماعی یکی دیگر از نیلوفران جامعه ایران در میانه بحران جنگ است. این سرمایه های انسانی و اجتماعی همچنان چرخ اقتصاد ایران را لنگان لنگان و با چنگ و دندان می چرخانند و اجازه نداده اند که علیرغم تورم شدید، این اقتصاد به طور کامل ویران شود.

صنایع انرژی و نفت وگاز کشور در سواحل خلیج فارس، نزدیک ترین صنایع به میدان جنگ کنونی در خلیج فارس اند. سرمایه های انسانی در این صنایع مانند نیلوفران آبی در دل بحران ها مانده اند و همچنان انرژی کشور پایدار است.

نیروهای مسلح ما نیز امروز نمادی از مقاومت در برابر قدرت های جهانی، همچنان مانند نیلوفران آبی به جامعه امید می دهند و از میهن خود دفاع می کنند. آنها در میانه محاصره و خشن ترین تجهیزات نظامی قدرت های جهانی همچنان مانده اند. امید افرین هستند و اجازه نمی دهند نشانه های حیات در جامعه ایران از بین برود.

هنوز خردمندانی در جامعه هستند که در میانه جنگ، بدون هر گونه هیجان زدگی و با دیدن واقعیت ها برای "صلح" تلاش می کنند.

خیام دانشمند و فیلسوف ایرانی که در دوران پر تنش سلجوقیان زندگی می کرد اعتقاد داشت جنگ با نظم ناعادلانه جهان فایده ندارد، اما این به معنای تسلیم شدن نیست. او نشان می‌دهد که خرد واقعی به ما یاد می‌دهد به جای ستیز بی‌حاصل تلاش کنیم ستمگران عالم را مدیریت کنیم.

با این حال، خیام آرزویی رادیکال نیز داشت. او اگر قدرت داشت، نظام ظالمانه جهان را عوض می‌کرد و دنیایی می‌ساخت که در آن هر آزاده‌ای به آرزویش برسد. پس در دل این نگاه و در دل باتلاق جنگ خردمندانی هستند که مانند نیلوفر آبی همچنان در پی روزنه ای به امید صلح و آزادی‌اند.

نیلوفران آبی امروز جامعه ایران تلاش می کنند امید را نه به مثابه احساس فردی ، بلکه یک سازوکار اجتماعی- سیاسی در جامعه حفظ کنند و خرد جمعی خود را در خدمت بقای جمعی میهن ایران قرار دهند. انها نه ساده اندیش هستند و نه از واقعیت های رخداد جنگ بی خبرند؛ بلکه آگاهانه در دل همان واقعیت تلخ تلاش می کنند جامعه دچار فرسایش نشود و زندگی در دل بحران کنونی بازتولید شود.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

یوسف پزشکیان زد وسط خال: ما تنهاییم، خیلی تنها!

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل