درد جنوب؛ تقلیل یا تحقیر

آنچه امروز شاهد آنیم یک بی توجهی عمیق به مردم این خطه است که کماکان می خواهد توجه به جنوب و جنوبی را در سطح احساسات حفظ کند. این نوع نگاه به جنوب تازگی ندارد اما پذیرش و نفهمیدن آن دیگر واقعا کار سختی ست. ادبیات جنوب ترحم پذیر نیست، حق را با افتخار می خواهد.

عصر ایران ؛ عباس مدحجی- با بالا گرفتن تنش جنگ و تغییر کانون آن از کل کشور به مرزهای جنوبی، جنگ، این آفت پایان ناپذیر بشریت رخ دیگری برای مردم ایران پیدا کرد. زورآزمایی ابرقدرت ها از پایگاه های نظامی و نقاط استراتژیک به مناطق مسکونی و زیرساخت تغییر پیدا کرد تا عامه مردم کماکان زیر تیغ خطرات آن باشند.

از ابتدای این جنگ وحشیانه و ناقض مسلم حقوق بشر تمام تمام نقاط کشور به فراخور اهمیت های سوق الجیشی زیر ضرب دشمن غدار گرفتند اما داستان بعد از نقض آتش بس تغییر کرد. اینبار فقط جنوب بود که سپروار شاهد شبانه روزی پرتابه ها بود. از هرمز و سیریک تا اهواز و دارخوین. اینجا بود که عبارت ترند شده ی این روزها: "جنگ شده؟ نه فقط دارن" جنوبو میزنن دل خیلی ها را به درد آورد. گویی که جنوب از آنجا که به جنگ و مقاومت اعتیاد دارد، الان هم چندان مهم نیست. فضای مجازی درگیر و دار این ترند بود که گرمای طاقت فرسا هم از راه رسید و تابستان جنوب، از سیستان و هرمزگان گرفته تا بوشهر و خوزستان وارد خرماپزان ۶٠ درجه ای شدند. ماجرایی که البته هرسال تکرار میشود اما این بار زیر توپ و ترکش و بایک محرومیت جانفرسای جدید: قطع مکرر برق!

ترکیب تابستان جنوب و جنگ و گرما و قطع برق، چیزی نیست که بتوان براحتی از آن گذشت. تحمل این میزان از فشار خارجی و داخلی همزمان طاقت مردم را طاق کرد و کار بازهم به فضای مجازی رسوب کرد و احساسات و همدردی ها با چاشنی دیده شدن بالاگرفت. آنچه اما در این بین کمتر به آن پرداخته شد کرامت و شأنیت مردم جنوب بود. مردمی که به سفره داری و مهمان نوازی و سخاوت و صبر شهره بودند اکنون باید تخفیف آنلاین شاپها در ارسال برای جنوب و دوهفته اشتراک رایگان فیلیمو و رقص با لباس مشکی و دعوت برای اقامت را میدیند و تقلیل تعمدی دردشان را استخوانسوز تر تحمل میکردند.

حمله به بیمارستان کودکان سرطانی، ازکار افتادن دستگاه اکسیژن بیماران، غش کردن کودکان از فرط گرما، تعطیلی دائم ادارات و بانکها بعلت کمبود برق، گریه کردن پدری از بیحالی فرزندانش در حرارت، گرمازدگی و تهدید جان و مال مردم جنوب کجا و سرزدن چند مجری تلویزیون به آبادان و بازدید سخنگوی دولت از اهواز و پست های اینستاگرامی جسب زخم دار کحا؟ این تقلیل تعمدی درد مردم جنوب که به تحقیر میانجامد را باید با خارج کردن از لیست قطع برق مداوا کرد.

با تسهیل دسترسی به مایحتاج یومیه، با گسیل امکانات و تجهیزات خنک کننده به جنوب، با رایگان یا ارزانتر کردن کلیه خدمات پزشکی، با پرداخت حق جنگی و مرزی، با کاهش یا حذف مالیات این مناطق و امثالهم. باور کنید یا نکنید هنوز هم جنگ است، هنوز هم برق بدون اطلاع و با اطلاع قطع می شود، هنوزهم با قطع برق، آب هم نیست می شود و آنتن موبایل ها می پرد. هنوز هم در اوج گرما و بدون برق و آنتن و درحالی که نگران کودکان و سالخوردگان و بیماران هستیم باید پرسوجو کنیم موشک دیشب کجا اصابت کرد و این بار کداممان کم شد.

کسر شأن مردم جنوب با سوء استفاده از احساسات عمومی و بازنشر کردن تصویر پدران مستاصل از حرارت تن فرزندانشان و تبدیل حق مسلم برای داشتن برق به اسکان در منازل مردم شمال و. مرکز آن هم در این موقعیت هولناک اقتصادی و تعویض نقش مردمی که مهمان داری در فرهنگشان بزرگترین مزیت و افتخار است به مسافری غریب و در راه مانده که کسی در شهری به اون و فرزندانش جایی دهد، نه یک ترند عادی مجازی که بیشتر به یک کاهش سطح دلایل اعتراض مردم جنوب به آن حقوقی ست که از آن محروم اند.

بعنوان یک نگارنده ی جنوبی آنچه امروز شاهد آنیم یک بی توجهی عمیق به مردم این خطه است که کماکان می خواهد توجه به جنوب و جنوبی را در سطح احساسات حفظ کند. این نوع نگاه به جنوب تازگی ندارد اما پذیرش و نفهمیدن آن دیگر واقعا کار سختی ست. ادبیات جنوب ترحم پذیر نیست، حق را با افتخار می خواهد.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

درگذشت ژاله عابر، نوازنده پیشکسوت موسیقی ایرانی

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل