تاریخ:
شمار قربانیان سیل در نپال به ۴۶۹ نفر رسید 
درس هشتاد و چهار
ماجرای تحریک شدن با نقاشی های کتاب های انگلیسی!
عباس رضایی ثمرین در سایت شخصی اش نوشت:
یکی دوسال پیش که در کلاسهای زبان انگلیسی موسسهای شرکت میکردم، بارها پیش میآمد که در کلاس سانسورهای سخیف موسسه روی عکسهای کتاب را به سخره بگیریم و بخندیم. طیف متنوعی از کارهای احمقانه در کتابها قابل مشاهده بود، از بلند کردن اندازه دامن و آخوندی کردن یقهها گرفته تا رنگامیزی کودکانه شخصیتها در عکسها، آنهم عکسهایی که اغلب غیرواقعی و کارتونی بودند و شخصیتهایی که خردسال.
یک بار که بحث در این مورد گل انداخته بود، خیلی جدی به استادمان گفتم که چرا تاکنون او و دیگر همکارانش محض آبروی شغلی خودشان هم که شده به این قبیل کارهای موسسه اعتراض نکردهاند و به مدیران ارشد چیزی نگفتهاند. در پاسخ حکایتی را تعریف کرد که به نظرم گستره ابتلایش به خیلی از تصمیمسازیهای فرهنگی این روزهای کشور قابل تسریست.
او گفت: یک بار برای گفتن همین مسئله با سایر مدرسان این شاخه از موسسه جمع شدیم و به دفتر مرکزی رفتیم. ما را پیش آقایی که مسئول اینگونه ممیزیها و جرحوتعدیلها بود راهنمایی کردند. موضوع را به تفصیل با او در میان گذاشتیم و گفتیم که با این کارها موسسه هتک حیثیت میشود. بعد از رودهدرازیهای طولانیمدت تک تک ما، سرش را پایین انداخت و کمی فکر کرد، گفت صبر کنید. به اتاق کناری رفت و با کاغذی در دست بازگشت. کاغذ را روی میز گذاشت و گفت این عکس را ببینید. تصویر، پرتره یک دختربچه ۱۰-۱۲ ساله بود که دامن کوتاهی داشت. واقعی هم نبود، یعنی نقاشی و رنگآمیزی شده بود، یعنی تنها یک عکس کارتونی بود. این عکس را نشان داد و گفت خداوکیلی، بالاغیرتا، جان عزیزتان، زبانآموزان که هیچ، خود شما وقتی چنین عکسی را میبینید، تحریک نمیشوید؟
استادمان گفت که بعد از حرفش فقط چهرههای مبهوت همدیگر را پاییدیم و لام تا کام حرف نزدیم، یعنی توان حرف زدن نداشتیم. گفت فقط سعی کردیم که هر چه سریعتر خداحافظی کنیم و آنجا را ترک کنیم.
این آقا و این قصه، مشتی از خروار تصمیمسازیهای فرهنگی کشور است. فارغ از تمام چالشهای نظری که احتمالاً بر سر اصل وجود ممیزی هست، به نظرم ریشه خیلی از تنگنظریها در حوزههای اجتماعی و فرهنگی و هنری، جلوس آدمهای خُرد بر مصادر کلان تصمیمسازیست، آدمهایی که مثل آن آقا احتمالاً با عکس کارتونی دخترکی تحریک میشوند، بر این این اساس برای دیگران تصمیم میگیرند، آدمهایی که ریشه خیلی از حساسیتهای آزاردهندهشان «قیاس به نفس» است. همینقدر ساده، همینقدر غمانگیز.
تماشاخانه
یکی دوسال پیش که در کلاسهای زبان انگلیسی موسسهای شرکت میکردم، بارها پیش میآمد که در کلاس سانسورهای سخیف موسسه روی عکسهای کتاب را به سخره بگیریم و بخندیم. طیف متنوعی از کارهای احمقانه در کتابها قابل مشاهده بود، از بلند کردن اندازه دامن و آخوندی کردن یقهها گرفته تا رنگامیزی کودکانه شخصیتها در عکسها، آنهم عکسهایی که اغلب غیرواقعی و کارتونی بودند و شخصیتهایی که خردسال.
یک بار که بحث در این مورد گل انداخته بود، خیلی جدی به استادمان گفتم که چرا تاکنون او و دیگر همکارانش محض آبروی شغلی خودشان هم که شده به این قبیل کارهای موسسه اعتراض نکردهاند و به مدیران ارشد چیزی نگفتهاند. در پاسخ حکایتی را تعریف کرد که به نظرم گستره ابتلایش به خیلی از تصمیمسازیهای فرهنگی این روزهای کشور قابل تسریست.
او گفت: یک بار برای گفتن همین مسئله با سایر مدرسان این شاخه از موسسه جمع شدیم و به دفتر مرکزی رفتیم. ما را پیش آقایی که مسئول اینگونه ممیزیها و جرحوتعدیلها بود راهنمایی کردند. موضوع را به تفصیل با او در میان گذاشتیم و گفتیم که با این کارها موسسه هتک حیثیت میشود. بعد از رودهدرازیهای طولانیمدت تک تک ما، سرش را پایین انداخت و کمی فکر کرد، گفت صبر کنید. به اتاق کناری رفت و با کاغذی در دست بازگشت. کاغذ را روی میز گذاشت و گفت این عکس را ببینید. تصویر، پرتره یک دختربچه ۱۰-۱۲ ساله بود که دامن کوتاهی داشت. واقعی هم نبود، یعنی نقاشی و رنگآمیزی شده بود، یعنی تنها یک عکس کارتونی بود. این عکس را نشان داد و گفت خداوکیلی، بالاغیرتا، جان عزیزتان، زبانآموزان که هیچ، خود شما وقتی چنین عکسی را میبینید، تحریک نمیشوید؟
استادمان گفت که بعد از حرفش فقط چهرههای مبهوت همدیگر را پاییدیم و لام تا کام حرف نزدیم، یعنی توان حرف زدن نداشتیم. گفت فقط سعی کردیم که هر چه سریعتر خداحافظی کنیم و آنجا را ترک کنیم.
این آقا و این قصه، مشتی از خروار تصمیمسازیهای فرهنگی کشور است. فارغ از تمام چالشهای نظری که احتمالاً بر سر اصل وجود ممیزی هست، به نظرم ریشه خیلی از تنگنظریها در حوزههای اجتماعی و فرهنگی و هنری، جلوس آدمهای خُرد بر مصادر کلان تصمیمسازیست، آدمهایی که مثل آن آقا احتمالاً با عکس کارتونی دخترکی تحریک میشوند، بر این این اساس برای دیگران تصمیم میگیرند، آدمهایی که ریشه خیلی از حساسیتهای آزاردهندهشان «قیاس به نفس» است. همینقدر ساده، همینقدر غمانگیز.
لینک کوتاه: کپی لینک
سوگل خلیق: متمدنانه تمام می کنم بهاره افشاری: از صفتی که رویم گذاشتند بیزارم پزشکیان: واردات گران شده؛ هزینه واردات زیاد شده /بررسی دورکاری کامل برخی ادارات در زمستان / واردات و صادرات ۲۵ تا ۳۵ درصد کاهش یافته است / مسیرها بسته است؛ کالا وارد نمیشود و یکی از این کالاها بنزین است تأکید جانشین فرمانده نیروی هوایی ارتش بر ضرورت بازآرایی این نیرو عراقچی: کشورهای منطقه دریافتند اتکا به آمریکا برای تأمین امنیت، یک اشتباه راهبردی است هشدار حماس به اسرائیل: مسئول پیامدهای ترور جدید در کرانه باختری هستید قدرتمندترین موشک اروپا پرتاب شد بفرمایید شکلات ساخت چین! رئیس جمهور: عمانیها پذیرفتند که مسیر تنگه هرمز بر اساس چارچوب توافق شده باز شود بهاندازه کافی آمریکایی نیستند نعیم قاسم: وحدت اسلامی باید به تقویت مسلمانان و مقابله با پروژههای تجزیهطلبانه منجر شود سهمیه فروش ارز به شرکتها ۵ برابر شد/ سقف فروش ارز به بالای ۱۸ سالهها مرکز آمار: ۱۲ استان در مرداد ماه تورم بالای ۱۰۰ درصد داشته اند کروبی: امام ۱۰ سال در تهران بود اما یک خانه برای خودش نخرید تحریم های جدید وزارت خزانه داری آمریکا علیه ایران