تاریخ:
همتی: ۸ هزار میلیارد تومان تسهیلات برای احیای ۲۳۹ واحد صنعتی مطالبه شد 
درس هشتاد و چهار
سهم جوانان از توافق ایران و آمریکا چیست؟
توافق به خودی خود نه اشتغال ایجاد میکند، نه امید میآفریند و نه مشکلات اقتصادی را حل میکند. توافق فقط یک فرصت است؛ فرصتی که میتواند به سکوی جهش تبدیل شود یا در سایه اختلافات داخلی و نزاعهای سیاسی از دست برود.
روزنامه اطلاعات نوشت: هر بار که نام مذاکره و توافق به میان میآید، بازار تحلیلهای سیاسی داغ میشود؛ عدهای آن را فتحالفتوح میدانند و عدهای دیگر از آن تصویری آخرالزمانی ترسیم میکنند. اما در میان این هیاهوی سیاسی، یک پرسش اساسی کمتر شنیده میشود؛ سهم جوانان ایران از توافق چیست؟
واقعیت این است که نسل جوان بیش از هر گروه دیگری هزینه تنشهای سیاسی و اقتصادی را پرداخت کرده است. جوانی که سالها برای تحصیل تلاش کرده اما فرصت شغلی مناسب پیدا نمیکند، کارآفرینی که با موانع متعدد برای توسعه کسبوکارش روبهروست و دانشجویی که آرزوهایش را پشت دیوار محدودیتها میبیند، بیش از همه منتظر نتیجه تصمیمات کلان کشور است.
مردم دیگر از دعواهای سیاسی خسته شدهاند. برای خانوادهای که دغدغه معیشت دارد، برای جوانی که نگران آینده شغلی خود است و برای زوجی که رویای خانهدار شدن را در سر میپروراند، مهم نیست چه جناحی پیروز میدان معرفی میشود. آنچه اهمیت دارد این است که آیا نتیجه این تحولات، زندگی آنان را بهتر خواهد کرد یا خیر. اگر توافقی حاصل شود، مهمترین آزمون کشور تازه از همان روز آغاز میشود.
توافق به خودی خود نه اشتغال ایجاد میکند، نه امید میآفریند و نه مشکلات اقتصادی را حل میکند. توافق فقط یک فرصت است؛ فرصتی که میتواند به سکوی جهش تبدیل شود یا در سایه اختلافات داخلی و نزاعهای سیاسی از دست برود.
بزرگترین خطری که کشور را در دوران پساتوافق تهدید میکند، تحریم خارجی نیست؛ بلکه تداوم دو قطبیسازی داخلی است. تجربه نشان داده هر زمان مسائل ملی به میدان رقابتهای جناحی تبدیل شده، مردم بازنده اصلی بودهاند. اقتصاد با دعوا رشد نمیکند، سرمایه با تنش جذب نمیشود و امید در فضای نزاع سیاسی متولد نخواهد شد.
امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به یک تصمیم ملی نیاز دارد؛ اینکه همه جریانها بپذیرند منافع مردم مهمتر از منافع سیاسی است. موفقیت یک توافق نباید به نام یک دولت و یک جریان نوشته شود و ناکامی آن نیز نباید دستاویز تسویهحسابهای سیاسی باشد. آنچه اهمیت دارد، آینده ایران است. نسل جوان کشور چشم انتظار یک اتفاق سیاسی نیست؛ چشم انتظار یک تغییر واقعی در زندگی خود است.
جوانان میخواهند نتیجه تصمیمات کلان را در فرصتهای شغلی بیشتر، رونق اقتصادی، کاهش ناامیدی و افزایش امکان پیشرفت ببینند. تاریخ درباره متن توافق قضاوت نخواهد کرد؛ تاریخ درباره نتایج آن قضاوت میکند. درباره اینکه آیا توانستیم از یک فرصت برای ساختن آیندهای بهتر استفاده کنیم یا آن را در میان جدالهای بیپایان سیاسی از دست دادیم و شاید مهمترین سؤال امروز همین باشد: آیا قرار است جوانان ایران برندگان دوران پساتوافق باشند یا بار دیگر قربانی دعواهای سیاسی؟
لینک کوتاه: کپی لینک
روزی که ترور هیتلر شکست خورد و درسی برای ما نیوشا ضیغمی: زشت شدم تلفات سیل ویرانگر در مرز نپال و چین به ۳۶۲ نفر رسید/ بیش از ۱۳۰۰ نفر هنوز مفقودند صنعا: عربستان برای تضعیف یمن و تشدید محاصره آن تلاش میکند شاخ و دم دارد یا ندارد؟ آیا ترامپ مذاکره کننده خوبی است؟ سفیر ایران در مسکو: آمریکا تلاش میکند فاجعه مدرسه میناب را پشت بیانیههای سیاسی پنهان کند سیدحسن خمینی: فردا لبنان و سوریه تنها هدف صهیونیستها نخواهند بود محسن نامجو پس از ۲۰ سال به ایران بازگشت محسن رضایی: آمریکا شرارت کند بلایی سرشان میآوریم که در تاریخ ثبت شود عراقچی: بازگشت تنگه هرمز به قبل از ۹ اسفند، بدون توجه به واقعیات موجود ممکن نیست کافه خواهر بابک زنجانی پلمب شد عراقچی در دیدار نخست وزیر قطر: وضعیت منطقه منحصرا نتیجه تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل است تداوم جریان مستندسازی جنایتهای جنگ از سوی هلالاحمر زندگی «قصاب بوسنی» در ۸۴ سالگی به پایان رسید